Biografie & werk
Stijn van der Loo (Eindhoven, 1963) is schrijver, componist, theatermaker en filmmaker. Hij publiceert romans bij Querido, componeert vocale muziek, theater- en filmmuziek en maakt documentaires en filmportretten. Als componist werkte hij langdurig samen met tekstdichter Huub Oosterhuis.
Van der Loo studeerde van 1981 tot 1986 aan het Utrechts Conservatorium. Tijdens zijn conservatoriumtijd richtte hij met medestudenten de a-capellagroep Intermezzo op. Met de groep trad hij in de jaren tachtig en negentig op in binnen- en buitenland en voor radio en televisie.
Het repertoire van Intermezzo omvatte madrigalen, bewerkingen van popsongs en eigen werk. Van der Loo was binnen de groep actief als zanger, componist en tekstschrijver. Intermezzo maakte in de oorspronkelijke samenstelling vier theaterprogramma's: Een avondvullend Intermezzo, Tribunaal, Still Crazy en Tour ’95.
In 1993 ontving Intermezzo voor Tribunaal de Wilhelmshavener Knurrhahn. In 1995 volgde de Zilveren Harp.
Na zijn periode bij Intermezzo legde Van der Loo zich naast muziek steeds meer toe op literatuur. Van 1995 tot 2001 volgde hij een opleiding aan Schrijversvakschool ’t Colofon. Hij is artistiek leider van Stichting Boom Boom Heart, van waaruit hij multidisciplinaire projecten op het gebied van literatuur, muziek, theater en film ontwikkelt.
Literatuur
In 2004 debuteerde Van der Loo bij Querido met de roman De Galvano. Judith Janssen schreef in de Volkskrant dat Van der Loo er ondanks de geringe omvang van de roman in slaagt het leven van zijn hoofdpersoon breed uit te tekenen en vergeleek zijn benadering met die van Willem Elsschot.
De Galvano stond in 2005 op de longlist van de Libris Literatuur Prijs en werd bekroond met zowel de jury- als de publieksprijs van de Schrijversprijs der Brabantse Letteren. Zijn tweede roman, De held Jacob Mulle (2006), ontving de Halewijnprijs.
“In zijn pas verschenen roman Slopers toont hij zich opnieuw een fascinerende verteller.”
Mark Cloostermans concludeerde in De Standaard dat Slopers “een vaardig verteld verhaal [is], dat je aan het denken zet”. Ernst Bruinsma prees in Ons Erfdeel de “meesterlijke stijl”. Over Kleine helden zijn wij schreef Rob Schouten in Trouw. Dietske Geerlings benadrukte in Tzum bij De wilde binnenvaart de muzikaliteit van Van der Loos stijl.
Graa Boomsma nam De strijd van Gulleman op in zijn selectie van beste boeken van 2025 in De Groene Amsterdammer. Van der Loo publiceert daarnaast korte verhalen in onder meer Raster, Parmentier, De Revisor en Brabant Cultureel.
Romans
- De Galvano2004
- De held Jacob Mulle2006
- Slopers2012
- Kleine helden zijn wij2018
- De wilde binnenvaart2022
- De strijd van Gulleman2025
Muziek
Van der Loo schreef en componeerde al op jonge leeftijd liederen. Als zanger, componist en tekstschrijver maakte hij vervolgens deel uit van Intermezzo. Vanaf het einde van de jaren negentig ontwikkelde hij zich verder als componist van liederen, vocale werken, instrumentale muziek, theatermuziek en filmmuziek.
Een belangrijk deel van zijn werk ontstond in samenwerking met tekstdichter Huub Oosterhuis. Tot hun gezamenlijke werken behoren onder meer Licht (2006), Requiem – lied op leven en dood (2008), Liefde (2011) en Arthur, koning van een nieuwe wereld (2013).
Van der Loo componeerde ook Ken je mij?, op tekst van Oosterhuis. Het lied kreeg brede bekendheid door de uitvoering van Trijntje Oosterhuis.
Het Benedictijns Tijdschrift omschreef Requiem als “overrompelend”; Muziekwereld noemde de uitvoering “zeer overtuigend en geïnspireerd”.
In 2011 componeerde Van der Loo voor de opening van De Nieuwe Liefde in Amsterdam En ik zie u in de verte…, op een door Huub Oosterhuis samengestelde bloemlezing uit de twintigste-eeuwse Nederlandse poëzie. Koningin Beatrix sprak tijdens de uitvoering de slotregels.
Tot zijn grotere vocale werken behoren onder meer Requiem, Emmaüs, De Bergrede, Kind van Belofte, Simson en Erbarmen. Daarnaast componeert Van der Loo muziek voor film, theater, kamermuziek en concertpodium.
Theater
Sinds de jaren negentig maakt Van der Loo muziektheater waarin tekst, muziek en spel worden gecombineerd. Met Intermezzo maakte hij Een avondvullend Intermezzo, Tribunaal, Still Crazy en Tour ’95. Voor Still Crazy schreef hij een groot deel van de teksten en composities.
Na Intermezzo volgden onder meer BooM BooM HearT (1998), onder regie van Bram Vermeulen, HNGR! (1999), Cat Causes Traffic Jam (2000), eveneens onder regie van Vermeulen, Nero (2004), Gezang! (2006–2007) en Het lichaam liegt nooit (2010).
“Transparante stem en verfijnde poëzie.”
Over Cat Causes Traffic Jam schreef Udo Holtappels in het Eindhovens Dagblad over “grote muzikale inventiviteit”, een “perfecte symbiose van techniek en lyriek” en een “muzikale topprestatie”.
In september 2005 trad Van der Loo in Koninklijk Theater Carré op tijdens Hommage aan Bram, ter nagedachtenis aan Bram Vermeulen.
“Maar de grootste ontdekking was Van der Loo, omdat ik zijn naam helemaal niet kende.”
Van der Loo schreef en componeerde daarnaast voor andere theatermakers. Voor De liefde voorbij van Debby Petter, op teksten van Youp van ’t Hek en Thomas Verbogt, schreef hij de muziek.
Sinds 2024 schrijft en regisseert Van der Loo De Koerier, een nog lopende muziektheatercyclus rond het beleg van ’s-Hertogenbosch in 1629. De Koerier is een fictief personage dat zich binnen historische gebeurtenissen beweegt. Voor iedere episode schrijft Van der Loo een nieuw script op basis van historisch onderzoek.
De theatertekst wordt gecombineerd met muziek uit de periode rond 1629, uitgevoerd door wisselende gespecialiseerde renaissance- en barokmusici. Aan de reeks werkten onder meer musici van Holland Baroque, Castello Consort, Tra Noi, Le Nuove Musiche en Capella Ducis mee. De cyclus loopt door tot 2029.
Film
Van der Loo is sinds 2002 actief als filmmaker. Hij werkt voornamelijk als regisseur en editor en maakt documentaires, kunstfilms, educatieve films en filmportretten, veelal over kunst, muziek, natuur en cultureel erfgoed.
Filmografie – selectie
- Op weg naar het Weihnachtsoratorium — Bachkoor Holland 2013
- De tuinen van Linnaeus – Hinkeloord en De Dreijen — filmisch portret van de Wageningse arboreta 2013
- Dans met mij — documentaire over een vierkante kilometer rond Dreischor, met Deen van der Zaken; première Film by the Sea 2014
- Where did the image go? — Ulay, met Charlotte Ebers 2016
- Waarover je niet spreken kan – een glimp van een andere werkelijkheid — over Iris van Haaren 2017
- In het spoor van César Franck — met Tijmen Wehlburg en Deen van der Zaken 2022
- Tilburg Wereldstad — met Caroline Evers en Paul Spapens 2024
- Klanken van het Huis – 100 jaar Huize Gaudeamus 2024
- Tilburgse Sterke Vrouwen — met Caroline Evers en Paul Spapens; montage en muziek 2026
Met filmmaker Charlotte Ebers maakte Van der Loo een reeks kunstfilms en kunstenaarsportretten over onder anderen Shinkichi Tajiri, Ulay, Ria van Eyk en Koen Delaere. Where did the image go?, over Ulay, werd gemaakt in opdracht van de Rabo Art Collection voor de tentoonstelling Ulay | Polaroids in het Nederlands Fotomuseum.
Met filmmaker Caroline Evers en journalist en schrijver Paul Spapens maakte Van der Loo een reeks documentaires over Tilburg. De eerste vier werden in Cinecitta gezamenlijk vertoond onder de titel Vier maal Tilburg in beeld. Tot de reeks behoren films over de bevrijding van Tilburg, het slavernijverleden van de stad, sociale initiatieven tijdens corona en Tilburg Wereldstad. In 2026 volgde Tilburgse Sterke Vrouwen, waarvoor Van der Loo de montage en muziek verzorgde.
Andere films voor culturele instellingen zijn Een leven in porselein voor Stichting Huize De Loet en een film over de geschiedenis en techniek van de lithografie voor het Nederlands Steendrukmuseum. Voor het voormalige weeshuis aan de Hooglandse Kerkgracht in Leiden maakte Van der Loo daarnaast een film die speciaal voor kinderen werd gemaakt.
Van 2004 tot 2025 werkte Van der Loo als filmmaker voor het Prins Bernhard Cultuurfonds, het huidige Cultuurfonds. In die periode maakte hij ruim honderd filmportretten en korte documentaires rond onder meer de Zilveren Anjer, de Brabant Bokaal, de Charlotte Köhler Prijzen en de Martinus Nijhoff Vertaalprijs. Tot de geportretteerden behoren onder anderen Joop van den Ende, Els Blokker, Eric Vloeimans, Frank Lammers, Theo Maassen, Jos de Pont, Loek Dijkman, Guido van der Werve, Floris Visser en Hans Boland.
Een andere langdurige samenwerking ontstond met Het Brabants Orkest en de opvolgende orkestorganisaties philharmonie zuidnederland en Philzuid. Voor de orkesten maakte Van der Loo documentaires en educatieve films, onder meer rond Stravinsky's De Vuurvogel en Theo Loevendies' De Nachtegaal. Van 2016 tot en met 2024 maakte hij daarnaast circa 180 gefilmde concertinleidingen.
Tot deze samenwerking behoort ook In het spoor van César Franck, gemaakt met Tijmen Wehlburg en Deen van der Zaken.
In 2024 regisseerde Van der Loo Klanken van het Huis – 100 jaar Huize Gaudeamus, een documentaire ter gelegenheid van het honderdjarig bestaan van Huize Gaudeamus in Bilthoven. Deen van der Zaken verzorgde de camera en Coen van der Hoeven het licht. Onder anderen musicoloog Leo Samama en componist en cellist Maya Fridman werkten aan de film mee.
Van der Loo is daarnaast initiatiefnemer van De Vertalersgalerij, een groeiende verzameling gefilmde portretten van literaire vertalers.